Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Λίγες σκέψεις για το έργο από τη Λένα Κιτσοπούλου

Σκηνοθετικό Σημείωμα

Μία ομάδα ανθρώπων, που θυμίζει Χορό αρχαίας τραγωδίας, μιλάει στο κοινό για την προσωπική τραγωδία του καθενός τους ξεχωριστά, αλλά και της ομαδικότητας, των συνόλων, και πόσο αυτή έχει άμεση σχέση με την ιστορία της Αντιγόνης. Με έναν γελοίο τρόπο, τα πρόσωπα του έργου ταυτίζουν το επάγγελμά τους και τις προσωπικές τους δυσκολίες με το έργο του Σοφοκλή. Αυτό, σε ένα πρώτο επίπεδο, κάνει το έργο κωμικό.

Η τρέλα, όμως, του σύγχρονου ανθρώπου, ακόμα και η ιδέα του ότι η προσωπική του τραγωδία είναι μεγαλύτερη από οποιουδήποτε άλλου, ξεδιπλώνει τελικά, μπροστά στο κοινό, πρόσωπα πραγματικά τραγικά, είτε επειδή αυτοί οι συγκεκριμένοι άνθρωποι βιώνουν οι ίδιοι τραγικά τους εαυτούς τους, είτε τελικά επειδή ο καθένας από μας είναι έτσι κι αλλιώς ένα τραγικό πρόσωπο μέσα σε αυτή τη ζωή, μόνο και μόνο από την καθημερινή επαφή του με την ιδέα του θανάτου. Η μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου, όταν καλείται –όπως η Αντιγόνη– να πάρει μία σημαντική απόφαση, ο πόνος του όταν αναγκάζεται –όπως ο Κρέοντας– να αποκολληθεί από το παιδί του, τα διλήμματα του καθενός από μας, η χαμένη μας εφηβεία, οι φόβοι, η σχέση μας με τον Θεό, όλα όσα πιστεύουμε και όλα όσα δεν πιστεύουμε, μας μεταμορφώνουν πάνω στη σκηνή σε Κρέοντες, σε Αντιγόνες, σε Αίμονες και, κάποιες φορές, σε ένα ομοιογενές σύνολο, σε έναν «χορό» του πλανήτη μας, με κοινές φοβίες και αγωνίες. Το έργο προσπαθεί να μιλήσει για την αρχαία τραγωδία, και συγκεκριμένα για τον μύθο της Αντιγόνης, όπως στις τηλεοράσεις που όλοι μιλάνε για όλα, όλοι έχουν άποψη για όλα, όλοι είναι επηρμένοι, άσχετοι, τραγικοί και μόνοι. Ακόμα όμως και στο πιο ευτελές τηλεοπτικό ριάλιτι, νομίζω ότι τελικά αναγνωρίζεις ήρωες της αρχαίας τραγωδίας. Από τούτη την ευτελή πλευρά προσπαθεί αυτή η παράσταση, μέσα από μια διάλεξη ανθρώπων ομοιόμορφα ντυμένων, να παρουσιαστεί ως μια σημερινή αρχαία τραγωδία, ως δηλαδή μια μοναχικότητα των μονάδων, η οποία παλεύει μάταια να συγγενέψει με τον διπλανό, είτε ως έρωτας, είτε ως οικογένεια, είτε ως δημοκρατία, και τελικά, η μία μετά την άλλη, οι έννοιες αυτές καταρρίπτονται, επειδή προβάλλει και επικρατεί πάντα αυτό το τεράστιο Εγώ του καθενός, που δεν ανήκει πουθενά. Αυτή η μικρή κουκκίδα που είναι ο καθένας από μας μέσα στο σύμπαν, αυτός είναι ο μοναχικός μας πλανήτης. Ο εαυτός που όλοι κουβαλάμε σαν σταυρό. Αυτό, δηλαδή, που είναι η Αντιγόνη και ο Κρέοντας.

Αυτή η μικρή κουκκίδα που είναι ο καθένας από μας μέσα στο σύμπαν, αυτός είναι ο μοναχικός μας πλανήτης. Ο εαυτός που όλοι κουβαλάμε σαν σταυρό. Αυτό, δηλαδή, που είναι η Αντιγόνη και ο Κρέοντας.

Λένα Κιτσοπούλου
 

Διεύθυνση

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Λεωφόρος Συγγρού 107,
Αθήνα 11745
Ελλάδα

Επικοινωνία

Πληροφορίες εισιτηρίων:
+30 210 900 5 800

Διοίκηση:
+30 213 017 8000

Email:
info@sgt.gr